Wirusowe zapalenie wątroby typu B, C, D

Wirusowe zapalenie wątroby typu B, C, D

Wirusowe zapalenie wątroby obejmują szeroki zakres warunków, od łagodnych do poważnych, postępujących szybko form choroby; od ostrych, samoistnie w przewlekłej uszkodzenia rozwoju marskości wątroby i raka.

Największe zagrożenie dla zdrowia ludności są zapalenia wątroby typu C (transmisja przez pozajelitowe B, C i D).

Po zakażeniu wirusowym zapaleniem wątroby typu B dorosłych przejścia w przewlekłej postaci tej choroby u 10% pacjentów, przy czym 2/3 jest utworzona «zdrowy» i nosicielem wirusa w 30% przypadków rozwija się zapalenie wątroby.

Zakażenia wirusowego zapalenia wątroby typu C, w zależności od wielu autorów, jest przewlekłą 80–90% przypadków.

Manifestacje wirusowe zapalenie wątroby

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu jest zwykle insidious często pojawiają się na pierwszym etapie w przypadku marskości. Najczęstsze objawy przewlekłego zapalenia wątroby typu B są osłabienie, złe samopoczucie, zmęczenie, utrata apetytu, nudności, uczucie ciężkości w prawym górnym kwadrancie. Mogą być bóle mięśni, stawów.

Klasyczny «wątroba» objawy, takie jak żółtaczka, swędzenie skóry, pająki naczyniowych, czerwone dłonie i podeszwy znajdują się głównie w późniejszych stadiach choroby.

Wczesne stadium przewlekłym zapaleniem wątroby typu B, zazwyczaj, w pełni ukryte, odzwierciedlając «obojętność» układ odpornościowy wirusa. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B nabyte w dzieciństwie, występuje dekad. Przebieg choroby może być utrudnione przez nadkażenia wirusem zapalenia wątroby typu C lub D, prowadzi do rozwoju marskości wątroby i raka wątroby.

Wysoka częstotliwość przewlekłego zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C jest spowodowane głównie przez właściwości wirusa i postęp choroby wątroby – Charakterystyka gospodarza. Rozwój marskości wątroby występuje u 30% pacjentów średnio po upływie 30 lat od zakażenia. W starszych mężczyzn, zwłaszcza spożywać znacznych ilości alkoholu, marskość wątroby jest utworzone szybciej niż u kobiet zakażonych w młodym wieku.

U większości pacjentów, zapalenie wątroby długo działa w ukryciu i przypadkowo ujawnione przez badania.

Główne objawy spowodowane przez chorobę wątroby u wszystkich wariantów zapalenia wątroby.

Diagnostyka

Analiza biochemiczna krwi – Zbiór danych uzyskanych od wydajności wymiany bilirubiny, białka surowicy i enzymy mogą wykrywać procesy zapalne zachodzące w organizmie człowieka i przyjąć ich położenie. Kryteria te nie są specyficzne i nie charakteryzują wirusowe zapalenie wątroby, jednak istotne dla oceny wątroby.

Ocena stanu metabolizmu bilirubiny w oparciu o analizę biochemiczną krwi, moczu i kału. Bilirubiny we krwi zdrowego człowieka zawiera się w stężeniu 1,7–17,1 mmol / L i jest reprezentowany przez dwie frakcje: nierozpuszczalny bilirubina związana z albuminą – bilirubina pośrednia i rozpuszczalne bilirubiny glukuronidem – bezpośredniej bilirubiny. Normalnie, ich stosunek wynosi 3: 1. W komórkach wątroby i wątroby są uszkodzone z powodu obniżonej produkcji żółci.

Ponadto, w wyniku uszkodzenia wątroby żółci płynie nie tylko w kanalikach żółciowych i do krwiobiegu. Procesy te prowadzą do wzrostu całkowitych poziomów bilirubiny. Należy zauważyć, że wskaźniki metabolizmu bilirubiny do diagnostyki wirusa zapalenia wątroby odgrywają rolę tylko w rozwój żółtaczka.

Formularz Anicteric i predzheltushnogo etap wirusowego zapalenia wątroby w większości pozostają niezidentyfikowane.

Oznaczanie aktywności aminotransferaz w surowicy (aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) i aminotransferazy asparaginianowej (AST)) jest bardzo czułym wskaźnikiem zniszczenia komórek wątroby, decyduje o jego wiodącą rolę w diagnostyce zapalenia wątroby. W celu dalszego potwierdzenia uszkodzenie wątroby może określić aktywność enzymów pechenochnospetsificheskih – sorbitdegidrogenazy, fruktozo-1-fosfataldolazy, urokinazy i inne. Są one zlokalizowane głównie w komórkach wątroby, i ich wykrywania krwi jest jednoznacznie związane z chorobą wątroby.

Wirusowego zapalenia wątroby typu Set charakter i uzyskać informacje na temat jego pochodzenia jest możliwe tylko poprzez wykrywanie markerów w surowicy wirusa zapalenia wątroby typu B. Takie markery obejmują białka wirusowe (antygenów), specyficzne przeciwciała, wytwarzane przez organizm w odpowiedzi na zakażenie wirusowe i kwasów nukleinowych (DNA lub RNA), które stanowią jego genomu.

Podstawą do diagnozy laboratoryjnej infekcji wirusowych infekcji hepatitis B markerów w surowicy wirusa: HBsAg, HBeAg, anty-HBc klasy IgM i IgG, HBeAg i anty-HBs HBV DNA i aktywności wirusowej polimerazy DNA. W zależności od przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu B w surowicy markerów zmienić widmo wygląda inaczej.

Metody diagnostyki genów, które obejmują PCR, znacznie rozszerzają możliwości diagnostyki laboratoryjnej wirusowego zapalenia wątroby typu B, co pozwala na zidentyfikowanie czynnika sprawczego bezpośrednio.

Wirus zapalenia wątroby typu C: HCV przesiewowego z wykorzystaniem metody ELISA, jak i testu potwierdzającego – Metoda immunnoblota (RIBA).

Wykrywanie RNA wirusa zapalenia wątroby typu C surowica «złoty standard» diagnostyka. Na zalecenie diagnozy WHO zapalenia wątroby typu C jest możliwa na podstawie trzykrotnie wykrywania wirusa hepatitis C RNA w surowicy u pacjentów, bez żadnych innych markerów zapalenia wątroby. Przeprowadzenie PCR można zidentyfikować wirusa zapalenia wątroby typu C, nie tylko w surowicy, ale również w tkance wątrobowej.

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby

Obecnie preparaty interferonu alfa są najbardziej powszechnym i badane leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby. Wśród ponad 20 podtypów interferonu alfa najbardziej znaczące biologicznie alfa-2 analogi rekombinowane, które są lekami roferonT i intron-AT, jak również reaferonT wewnętrznego.

Obiecująca aplikacji leków interferon alfa przedłużone działanie, farmakokinetykę, która pozwala na wprowadzenie do nich jeden dzień w tygodniu. -PEG intronu leki® i Pegasys®,

Wszystko dziennej dawki interferonu alfa podawanej podskórnie lub vnutrmishechno raz. Najczęstszym skutkiem ubocznym początku interferonem alfa jest objawy grypopodobne, szczególnie intensywne po 1–2 wstrzyknięcia. Z kontynuacją leczenia nasilenia gorączka, bóle mięśni słabnie, ale może utrzymywać się drażliwość, niepokój, nastrój spadek, tło, lekkie gorączka, zaburzenia trawienia.

Mniej częste działania niepożądane obejmują ciężką depresję. psychozy, utrata włosów, ustępują po odstawieniu leku, zakażeń bakteryjnych.

Przeciwwskazania do interferonu alfa jest choroba psychiczna, drgawki, niewyrównana marskość wątroby, ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzycy niewyrównaną. Choroby autoimmunizacyjne, w szczególności zapalenie tarczycy.

Przed rozpoczęciem leczenia jest konieczne ustalenie obecności replikacji wirusa do oceny funkcji tarczycy, nerki, układ sercowo-naczyniowy i biopsji wątroby z oceny oznak aktywności i włóknienia. Obserwacja w czasie leczenia interferonem alfa obejmuje regularne badania krwi, liczby płytek krwi, liczby, ALT, AST, GGT (stężenia TSH na 6., 12. miesiąc i 6 miesięcy po zakończeniu leczenia), oraz u pacjentów z marskością wątroby – albuminy, bilirubina i PT (co 2–4 tygodnie).

W zależności od terminu obserwowanej poprawy ocenianej wcześnie (po 1–3 miesiące po rozpoczęciu leczenia), bezpośrednie (po leczeniu), trwałość (6 miesięcy po zakończeniu leczenia) i długie (ponad 12 miesięcy po zakończeniu leczenia) odpowiedzi.

Obecnie istnieje możliwość zastosowania analogów nukleozydów, większość poznanych który lamiwudyna (zeffiksT). Lamiwudyna jest raz na dobę w dawce 100 mg doustnie, jest ze względu na spożycie nawet długotrwałego stosowania nie powoduje żadnych szkodliwych skutków. Połączenie lamiwudyna z interferonem alfa zwiększa skuteczność leczenia i jest uważana za najbardziej odpowiednie w związku z fundamentalnie różnych mechanizmów przeciwwirusowego działania tych leków.

Aby pokonać opór wirusów rozwijających się do leków, korzystne jest stosowanie kombinacji lamiwudyną innych analogów nukleozydów (lobukawir, adefowir).

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu D jest najtrudniejsza. Jedynym skutecznym lekiem jest interferon alfa podaje się w dawce 9–10 milionów jm trzy razy w tygodniu przez co najmniej 12 miesięcy.

Obecnie jako «złoty standard» Leczenie pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C terapii skojarzonej zaleca intron A i rybawiryną (rebetolT). Zalecane dawki – 1000 mg / dzień. I 1200 mg / dobę (75 kg lt ważenia). (Przy masie 75 kg). Przeciwwskazania do rybawiryną są schyłkowa niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia niedokrwistość i hemoglobiny, ciąża, ciężkie choroby serca, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze.

Główne czynniki, które niekorzystnie wpływają na powodzenie leczenia są:

  • płci męskiej;
  • wiek powyżej 40 lat;
  • powszechna obecność włóknienia i marskości wątroby;
  • 1-cia genotypu wirusa zapalenia wątroby typu C;
  • Wysoki poziom wirusa w komórkach krwi (3,5h10 6 kopii / ml).

Pacjenci, którzy nie otrzymali wcześniej leczenie interferonem alfa, wskazane jest, aby wyznaczyć 3 mln jm Intron podskórnie lub domięśniowo 3 razy w tygodniu lub co drugi dzień w połączeniu z Rebetol 1000–1200 mg dziennie przez 6 miesięcy, po którym konieczne jest zbadanie RNA wirusa zapalenia wątroby typu C w surowicy (dwa razy). Pozytywny wynik kontynuowania leczenia w ramach tego programu nie jest bardzo obiecujące. W przypadku braku HCV RNA powinny być traktowane przez okres do 12 miesięcy.

Share →